vdab.be Avaliações 

Ziek met fibromyalgie. Chronische pijn en vermoeidheid. Stuur mij de VDAB verplicht om voor hem te werken als wijkwerker voor 4,10 per uur en de begeleider zegt tegen mij zwijgt over jouw pijn bij solliciteren en lacht! Ze verdienen aan de cheques. En dan na 1 jaar moet van deeltijds al voltijds werken. Voor iemand die ziek is is dit onmenselijk! Ze hebben totaal geen empathie!!!

Men belt vdab oostende vraagt opleidingen en uitleggen van welke opleiding die de herkenning geeft...dit moe ik ma opzoeken ...ja moest ik da weten zou ik hen geen hulp vragen he ...
Dan duurt super lang voor afspraak te krijgen ...Dan omdat een mens zegt ma tis juist daar dak hulp voor nodig heb om te weten of herkend opleiding is ...dus vroeg ik hun hulp ..en tis van zoek et om en vroeg ..hoe kan ik dan weten dat herkend is ..ja da.weten wiender ook nie ..miet opzoeken ..
Ma wa is da.??? Ja man dan zeggen ze dat we nie wiln werken ...en omdat je stem nie zacht genoeg klinkt gaan ze daar over beginnen plaats van de info dat me.s nodig heeft...

Slechtste ervaringen ooit spijtig genoeg bestaat er geen andere optie en is vdab verplicht. Het boeit hun helemaal niets als de papiertjes maar worden ingevuld.
Op 1 jaar tijd heeft vdab mij dit gebracht: van stage bij mijn droomjob naar orderpicker in magazijn proficiat systeem.

De manier waarop hun systeem werkt is onrealistisch.Je bent verplicht om elke week 3 keer te solliciteren (ook via andere uitzendkantoren).Toen ik een job gevonden had die halftijds was telde dat niet, En moest ik dus nog een andere job zoeken.Omdat ik al een job had werd ik altijd gebeld op mijn werk.
Veel doen ze eigenlijk niet, ook veel dingen zijn niet duidelijk.
Ik heb geprobeerd om me uit te schrijven omdat dit gewoon niet aangenaam of haalbaar is.Maar Natuurlijk is alles van de website duidelijk behalve waar je je moet uitschrijven.Ik had een mail gestuurd om te weten of ik me werkelijk heb uitgeschreven, krijg ik later nog een brief om te zeggen dat ik wel nog ingeschreven ben.

VDAB Temse

Slechtste bemiddelaars ooit - absoluut onprofessioneel en respectloos

Mijn ervaring met deze bemiddelaars is ronduit schandalig. Hun houding is allesbehalve professioneel: opdringerig, onbeschoft, argwanend en volkomen respectloos. Toen ik mijn situatie uitlegde, kreeg ik de hautaine opmerking: "Waarom werk je dan niet?" Dit was niet alleen denigrerend, maar ook ongepast gezien mijn omstandigheden. Nog erger was de kleinerende uitspraak: "Met zo'n houding geraak je nooit aan werk." Dit zegt meer over hún tekortkomingen dan over mijzelf, en het is een raadsel hoe ze überhaupt klanten kunnen behouden.

Hun onbeschaamdheid kende geen grenzen, getuige de opmerking: "Het is iedereen zijn schuld behalve die van jou." Deze uitspraak is niet alleen een directe aanval op mijn integriteit, maar toont ook een totaal gebrek aan nuance of begrip. In plaats van naar mijn verhaal te luisteren, schoven ze alle schuld op mij. Daarbij kreeg ik sterk de indruk dat ik te maken had met iemand die volledig ongeschoold leek—een schrijnend gebrek aan empathie en professionaliteit dat alle geloofwaardigheid tenietdoet.

En alsof hun eerdere vertoon van minachting nog niet genoeg was, volgde de opmerking: "Ik hoop dat je werk gevonden hebt voordat je terug bij mijn collega op gesprek moet." Hoe diep moet je intellectueel niet gezonken zijn om jezelf in één zinsnede zo volledig te ontmaskeren en je eigen onbetrouwbaarheid te bevestigen? Dit soort taal is geen hulp, maar een verkapte dreiging, bedoeld om angst en onderdanigheid op te wekken.

De onprofessionele behandeling bereikte haar dieptepunt toen ik 40 kilometer moest reizen voor een zogenaamde "vacature-dag", waar ik uiteindelijk niets ontving. Twee vacatures werden aangekruist, alsof ik die zelf niet kon vinden. Het was een bureaucratische formaliteit, een lege schijnvertoning die enkel bedoeld was om de schijn van betrokkenheid op te houden. Zo'n gebrek aan respect voor mijn tijd en inspanning getuigt van een cynisme dat verder reikt dan simpele incompetentie; het is een fundamentele desinteresse in de waardigheid van de werkzoekende.

Wat het nog erger maakt, is dat ik hen op de hoogte had gebracht van mijn sollicitatiegesprek diezelfde dag, maar in plaats daarvan vroeg ze wie mij allemaal had benaderd na mijn sollicitaties. Alsof een sollicitatiegesprek dat dezelfde dag plaatsvond totaal onbeduidend was – geen vlees, geen vis, geen volwaardig iets, gewoon iets om het raam uit te kwakken.

Hun gedrag straalt een venijnige combinatie uit van valse vriendelijkheid en manipulatie, als een poging om je in een hoek te drijven. Dit soort arglistig gedrag heeft geen plaats in een professionele omgeving.

Bepaalde collega’s van de ‘bemiddelaarster’ vonden het kennelijk amusant om zich ongegeneerd te gedragen (enkele stonden zelfs op), niet beseffend dat ik hen haarscherp in het vizier had door het plexiglas voor mij. Eén van hen liet zich zelfs verleiden tot een bijzonder onvriendelijke opmerking, alsof het ondenkbaar was dat ik oren had en mee kon luisteren.

Wat betekent dit?
Deze ervaring gaat niet alleen over mij als individu; het wijst op een breder systeemfalen. De VDAB, een instelling die ontworpen is om mensen te begeleiden, lijkt haar rol te hebben gereduceerd tot een instrument van controle en onderdrukking. Het probleem is niet alleen professioneel, maar fundamenteel moreel. Dit is een organisatie die haar morele kompas heeft verloren

Mijn advies? Houd alle e-mails bij, noteer alles en confronteer hen bij wangedrag, verdraaiingen en disrespect. Vertrouw hen nooit volledig, want hun manipulaties en subtiele dreigementen zijn er enkel op gericht om je in een zwakke positie te brengen. Zodra de gelegenheid zich aandient, zullen ze zonder schroom het laatste restje grond onder je voeten wegtrekken.

Dit kantoor biedt geen hulp; het ontneemt je alleen maar meer van wat je al hebt: je tijd, je waardigheid en je vertrouwen. Het straalt een diepgewortelde ongeloofwaardigheid uit die niet alleen zijn eigen falen blootlegt, maar ook dat van het systeem dat het zou moeten vertegenwoordigen.

VDAB leeft en teert van subsidies dat is hun enige doel, statistich bewijzen dat ze nuttig zijn aan de overheid. Dit is heel erg in twijfel te trekken aan de bereikte resultaten te zien. Door de vele interne afwezigheden (begrijpelijke depressies) in de lokale vestigingen, gaan ze 'outsourcen' naar nog minder begane bedrijfjes, die je zogezegd coachen / motiveren, enz. (Waar dus feitelijk niets van komt, want ook onderbemand.) Mijn dochter is na haar bachelor al 1,5 jaar ingeschreven op de VDAB, stopt niet met soliciteren, maar krijgt nog steeds geen uitkering (ook al is het goedgekeurd). Als werkzoekende moeten vechten tegen de VDAB die u werk moeten bezorgen is een toxische verhouding, waar je tegen de administratieve mastodont toch niet kan winnen. De zetel aanschrijven met klachten heeft ook geen zin. VDAB is in den feite doelloos, nutteloos en kost te veel aan de maatschappij. (=ik en alle anderen die wel werken)

I have very very bad experience with VDAB. I received a fellowship which can improve my training and practice to find long term work in Belgium. the RVA told me, they will accept if I do the fellowship but I need the permission from VDAB. They rejected the exemption I asked for, with non-convincing reasons. I feel so depressed. I lost the opportunity because of VDAB. The reason I applied for the exemption is because my fellowship is unpaid and I still need the unemployment benefits from the HVW. VDAB also does not appreciate or put efforts to understand over qualified scholars, meanwhile I feel that being over qualified is a big problem here. Their decisions always take long time to be issued. I am extremely disappointed.

De slechte ervaringen stapelen zich op. Na mijn vorige review heb ik een vervolg. Ik ga het proberen kort houden. Ik heb een job, administratieve functie, via IBO contract van 6 maand. Ik durfde niet te weigeren en vond ook dat de ervaring nuttig was. Ervaring opdoen is dan ook het enige positieve. De rest is enkel positief voor de werkgever. Goedkope werkkracht. Ik blijf een werkloze in elk opzicht, maar ik WERK wel hé, even hard als de rest, maar je wordt er niet voor beloond. Het beetje loon dat VDAB stort blijkt bruto te zijn, dus het volgende jaar zwaar belast. De VDAB heeft ook dingen verzwegen en gelogen. Ze zeiden dat mijn uitkeringen zouden bevriezen, dus niet dalen per 3 maand. Maar dat geldt enkel voor de voltijdsen en ik werk 4/5de. Ik ben daar altijd duidelijk in geweest. Mijn uitkering daalt nu met €10/dag! Financieel gestraft worden terwijl je hard werkt! Nou moe, wat een motivatie om te werken zeg! Wat is er trouwens mis met 4/5de werk? Iemand met een beperking moet daar evenveel energie insteken. Ten tweede is het een job voor mensen zonder diploma wat ik pas heel laat te weten kwam, ik durfde geen nee meer zeggen. Ik heb een bachelor diploma! Wat denkt de VDAB eigenlijk over mij? Hoe vernederend zeg! Met als gevolg dat ik maar weinig leer, ik kan alles direct, ik verveel me steendood en zelfs de collega's vinden mij re goed voor de functie. De VDAB schat mensen zeer laag in, zien mensen met een beperking als achterlijk en liegen er op los. Ik zal blij zijn dat die 6 maand voorbij is en ik van de VDAB af ben. Ik zal mezelf wel hogerop werken, hun 'hulp' kan ik missen als kiespijn.

Als inwoner wordt je verplicht deze grove nalatige diensten te gebruiken. Nul medewerking, nul behulpzaamheid. Enkel snakken, bijten en schorsen.

Ik ben in avondopleiding bij thomasmore mezelf aanhet omscholen, nu in mijn laatste jaar mag ik stage gaan volgen maar vdab doet er alles aan om mij geen vrijsteling te geven voor deze periode, elk excuus is goed om mij te weigeren. Zoals altijd is een orgaan dat werkt voor de belgische staat het struikelblok aan vooruitgang, waardeloze organisatie die een dictatoriale houding heeft ten opzichte van hard werkende burgers.

1 ster is al veel te veel ! Het is echt te erg voor woorden . Na een loopbaan van 30 jaar ongewild werkloos geworden door ziekte en beperkingen. In plaats van te helpen duwen ze de mensen gewoon de afgrond in . Ze laten je je eigen leven niet meer leiden en willen je continu vrijwilligerswerk laten doen . Gratis werken en goed weten dat je dat werk niet aankan door de helse pijn . Blijven pushen,pushen en nog meer pushen totdat ik zei dat ik gewoon terug een normale betaalde job zou zoeken in plaats van vrijwilligerswerk te gaan doen . Toen was het hek helemaal van de dam . Zelfs moeien met mijn privé leven . Ik mag niet gaan samenwonen met mijn vriend en werken kan ik volgens GTB niet. Alleen gratis werken in een rusthuis kan ik blijkbaar wel . Dat is helemaal niet mijn doel . Als ik mezelf dan toch helemaal naar de vaantjes moet werken zal het betalend zijn . Hun fameuze traject van 18 maanden is een flop . Ze boden me gratis psychische begeleiding aan . Wat een grap ! 1 keer heb ik mijn hart mogen luchten en dat is me zuur opgebroken. Sindsdien leiden zij mijn leven . 100 keer heb ik al verteld welk werk ik graag zou willen en hopelijk nog kunnen doen . Telkens komen ze terug op de proppen met dat vrijwilligerswerk en onbetaalde stages in rusthuizen . Psychische hulp ? Naar workshops gaan over welke soorten slaap er bestaan . Heb alles keurig gedaan maar niets is goed genoeg . Nu hebben ze me eindelijk zo hard gepusht zodat ik besloten heb om een ziekte uitkering aan te vragen . Ze hebben me mentaal helemaal gekraakt. Heb na 7 jaar depressief te zijn nog nooit zo diep in de put gezeten . Bah,bah,bah...

Kort en bondig samengevat: Inschrijving bij de VDAB. Na 2 weken een telefonische screening. Na 4 weken eerste uitnodiging. Na 2 maanden werkloosheid mag je je jobkeuze niet zelf meer kiezen. Na 4 maanden kan je al uitgesloten worden van een uitkering. Na de uitkering heeft de VDAB geen zin meer. Conclusie: De VDAB zoekt geen werk voor jou. De werkGEVER heeft ALTIJD gelijk. De werkZOEKENDE nooit. Punt aan de lijn.

Ik ben ontzettend teleurgesteld in de manier waarop VDAB werkt. Het is allesbehalve correct of professioneel. Ik volg een IBO-opleiding en mijn uren werden tijdig en correct doorgegeven. Toch wordt mijn loon niet op tijd uitbetaald, simpelweg omdat mijn bemiddelaar op verlof is. Hoe is het mogelijk dat er geen behoorlijke opvolging is tijdens verlofperiodes? Dit getuigt van een totaal gebrek aan organisatie en verantwoordelijkheid.

Dit is ronduit schandalig. Ik heb vaste kosten en facturen die betaald moeten worden en kan het me niet veroorloven dat mijn loon vertraagd wordt door de nalatigheid van VDAB.

Ik snap echt niet hoe het zo moeizaam is om aan een job te geraken. Heb al meerdere keren gesolliciteerd en meerdere keren totaal geen antwoord gekregen. ik zit dan bij Groep intro die me wel goed begeleid en helpt maar zelfs via dit heb ik nog geen bereik gehad tot een job. ( geen slecht woord btw over groep intro )
een mens wilt dan werken en krijgt de kans niet eens!

een jaar ben ik nu al op zoek. logisch dat ik dan ga bekeken worden alsof ik degenen ben die niet genoeg moeite doet. tuurlijk gaan ze dan twijfelen over de werkgever terwijl (ik) er alles aan doe om een job te vinden die bij mij past en die ik wil doen. ook al is het een job waarvoor ik totaal niet gestudeerd heb. nog krijg ik geen kansen. ik vind dit echt geen kunnen.

als ze niet in staat zijn om je te helpen dan bestraffen ze je.
gelijk dat de mensen vooruithelpt, ze alles afpakken zodat ze nergens meer terecht kunnen.

Ik snap zelfs niet waarom de VDAB nog bestaat. Door mijn autisme el enkele keren werkloos geweest, dus al een paar keer begeleiding gehad. Nog nooit aan een job gekomen via de VDAB.

Mijn ervaring via GTB is zeker niet positief te noemen, want ik heb een heel traject doorlopen zonder uitzicht op (betaald) werk.
Begin 2014 na een jaar wachttijd begon ik aan de begeleiding via GTB en na bijna een jaar heb ik de begeleiding stopgezet, omdat mijn arbeidsbemiddelaar B.B. mij in een traject wilde plaatsen van 18 maanden en daarover gaf hij maar weinig informatie.
Ongeveer 9 maanden later stelde GTB voor om opnieuw een traject op te starten en ik vond zelf een interessante vacature bij SA. Ik was geslaagd voor alle tests voor normale mensen en mocht beginnen werken. Over mijn beperking heb ik verder gezwegen, maar een aantal taken gingen niet zo goed zoals aan het onthaal. Helemaal in het begin vestigden ze mijn aandacht dat er een andere vacature was waarvoor ik in aanmerking kwam en ik stelde mij kandidaat. Bij de selectieprocedure eindigde ik zelfs tweede en ik werd ontslagen in mijn huidige functie. Een week later kreeg ik telefoon dat ik mocht beginnen in die nieuwe functie en uiteraard moest ik toen mijn beperking toelichten. Dit ging niet goed en het strookte niet met wat ze van mij wisten tijdens de tewerkstelling. Ze verwezen mij terug door GTB en een maand later stuurde ik een mailtje naar de jobcoach van SA dat ik graag als stagiair zou willen beginnen om op die manier te laten zien welke taken goed gingen en welke niet. Dit was een goed voorstel en ik zou later nog een reactie krijgen. Omdat ik na een drietal weken nog steeds geen antwoord kreeg, heb ik mijn toenmalige trajectbegeleider S.B. gevraagd om contact op te nemen met SA en een stage voor te stellen. Mijn bemiddelaar van GTB heeft er verder niets mee gedaan en ze meldde mij dat het contact nog warm was en dat ik misschien iets van SA zou vernemen. Er werd opnieuw een activeringsbegeleiding opgestart en na twee stages eind 2018 kreeg ik te horen dat ik geschikt was bevonden voor het normaal economisch arbeidscircuit met begeleiding. Na het GOB-traject mocht ik solliciteren via Levanto binnen het NEC en dat was slechts een voormiddag, maar de 6 à 7 vacatures waren blijkbaar niet voor mij weggelegd. Ik kreeg nog een kans te solliciteren voor een maatwerkbedrijf terwijl ik toch een bachelordiploma had behaald, maar dat werd ook niks. Omdat ik geen zicht had op werk na jaren begeleiding heb ik de hulp in geroepen van de minister van Werk. De kabinetsmedewerker heeft zijn licht opgestoken bij GTB en ik was verbolgen dat ze het hele traject als zijnde negatief beoordeeld hebben. Zonder verpinken heeft GTB gemeld dat ik niet toeleidbaar was verklaard ondanks de eerdere beslissing na de activeringsbegeleiding. In het najaar 2020 op het einde van het hele traject kreeg ik de keuze tussen niet toeleidbaar of voorlopig onbemiddelbaar. Ik koos voor het laatste en mocht gerust verder solliciteren binnen het NEC, opleidingen volgen of vrijwilligerswerk doen. Omdat ik jaren later niets meer vernomen had van GTB, nam ik zelf contact op met hen. Ik had toen een paar ellenlange gesprekken met de provinciaal verantwoordelijke en iemand van de VDAB. In september vorig jaar kreeg ik te horen dat ik het advies welzijn had gekregen in weerwil van het feit dat ik wel degelijk geschikt ben bevonden voor NEC met begeleiding vroeger en zelf intussen al meer dan een jaar vrijwilligerswerk deed met zeer goede evaluaties tot gevolg. In het voorjaar van dit jaar vroeg ik aan mijn arbeidsbemiddelaar van GTB om dat advies in te trekken, maar ze vonden het te vroeg om dat te doen en stelden voor het vrijwilligerswerk uit te breiden of nog stages te lopen. Ik geloof dat ze bij GTB en VDAB zelf het noorden kwijt zijn. Ze willen zo veel mogelijk mensen aan de slag krijgen en elk potentieel talent benutten, maar blijkbaar doen ze niets.

Geen woorden voor, er word mij al 3 jaar iets anders verteld, afspraken van de VDAB komen zij niet na, instanties die bij hen zijn aangesloten zelfde gezeik mee.

Je schrijft een motivatie brief op hun site voor 30 minuten lang om uiteindelijk een error te krijgen bij het verzenden van je sollicitatie en verliest al je vooruitgang. 0/10 vdab.

Een maand na hun Flater van die afspraak doen ze nu nog beter de PRUTSERS.Nu krijg ik op 13 /05/24 s'avonds na 20u mail je bent uitgeschreven bij VDAB.Volgende dag gebeld is omdat je al 4 weken aan de mutualiteit bent??? Da's ook eerste dat ik ervan hoor wist het zelf niet dat ik ziek was.Nu ik bellen naar syndicaat en die antwoorden voor wat is dat goed??? Dus VDAB heeft voor de zoveelste keer een STOMMITEIT begaan.Ze zouden die handel moeten op doeken kost alleen maar geld meer niet.